Yüreğimin bohçasından dökülene


En fersude çağların yorgun/kır saçlı kentlerinden semtime uğrayanım!

Şahit olduğum tüm gayretkeşliğime ve duyarlılığıma rağmen, sana en değerli armağanlarım olan kelimeler göndermek, kalemin dağları sarsan, kayaları harekete geçiren, kaskatı kalpleri yumuşatan efsuni gücünden saçan kıvılcımları sunmak, gönlümdeki kutsal aşk ateşini en soyut ifadelerle penhan tutarak, yutkunarak dile getirmek, hiç kimseyle paylaşmadığım duygularımı şimdilerde yüreğimin derin mahzenlerine gömerek, onlardan parlayıp sönen ateşböcekleri kadar kısmını anlatmak ve şu ıssız diyarda, ayrılık mekânı, özlemlerin, aşkların, sevgilerin bir bir gömüldüğü toprak parçasına gömmekten başka ne yapabilirim ki şimdilerde?


Oysa bîkararım;

Ne zaman elini uzatsan bana, yağmur olurdu yüreğim, kar yağardı ellerime. Sıcak tutuşlarında erirdim.. Ne zaman gözlerine bakmaya kalksam vurgun yemiş sonbahar yaprağı gibi düşerdim dizlerinin dibine. Acımı içime bastırmaya çalıştığımda alev alırdı yüreğim…
Zulümkar sitemlerini boynuma doladığın günden beri kör kuyularda depreşip durmada senden uzak yaşamanın kasvetiyle ağaran yüzüm. Çünkü ben Yusuf’i duygularımı yaşamdan aldım, Yakubî duygularımı senden..


Yokluğu ülser ülser kalbimde yollar açıp en acıklı melodiye dokunan titrekliğim!

Önemli olan ölümden önce ölebilmek, ölüme cesaretle teşebbüs etmek ve tüm masumiyetine rağmen boynunu mertçe ipe uzatabilmek.. Önemli olan, ölümü tüm acımtırak yanlarıyla tattıktan sonra İsrafil’in suruyla dirilişten önce aşkın sihirli marifetiyle dirilebilmektir. Önemli olan, âfaktan enfûsa yönelerek ‘insan olma’ niteliğini kazanabilmek, yüreğini ayrım yapmaksızın insan sevgisiyle doldurmak, bencilliğin putsal kalıntılarını atabilmek, bir şairin ince duygu yoğunluğunu, bir ressamın ruhsal letafetini, bir mimarın beyinsel güzelliğini, bir yazarın kadifemsi kalem gücünü yakalayabilmektir. Önemli olan asaleti ve onurlu yaşamı asla değişmemektir alçaklığın köhne, kambur zilletine ve sadakatle sürdürmektir ömrü hayatın bütün kesitlerinde ve asla ihanete yönelmemektir asil sevgilerle donatılı, melek ruhlu yüreğimizde…


Bir hüdhüd kadar muştu yüklü ârafım!
Avuçlarımda gah beni ağlatan, gah beni gülümseten, ölmüş ruhuma hayat iksiri üfüren, yüreğime sevda rüzgarları estiren kelimelerinle avunup durmada yüreğimdeki serçe gecenin en derin halvetinde….



görüşünün netleşmesi ancak kalbinin içine baktığın zaman mümkündür.dışarı bakan rüya görür,içeri bakan uyanır!..

rica ederim

önemli değil