Bir merdivenin trabzanlarına tutunmuş yaşlı bir kadın oynuyorum. Eskimiş bir kaç parça eşya ve çürümüş hatıraları azımsıyorum onların içinde. Yarım kalmış yamalı bohçalar açılıyor önümde, bitirilmemiş dizelerden koşan kırık dökük nağmeler seriliyor önüme. Perde arkası bir oyun mu bu?
Ben haykırıyorum da sahne çınlıyor, kulaklarım işitmiyor. İnciler dökülüyor yerlere ve istiridye bin yıldır sakladığım paramparça elllerimde. Yüzyıllık kırışıklıklar bulanıyor sözcüklerden koşup gelmiş harflere.
Güneş aynı güneş, deniz aynı deniz değilken morlara çalan rüzgarlar koparıyor kollarımı da bir ses diyor "Dur!,Oynamadığın birkaç oyun daha kalmış nefretleri yüreğinde barındıran." Taş kesmiş gönülleri liğme liğme etmiş te lanetli serzenişlerle düşmüş dilden dile ama anlayanadır. Anlayacak olan anlayamadıktan sonra neye yarar bin yıldır saklanan yamalı bohçalarda. İstiridye kendini koruyamadıktan sonra neye yarar inci tanesi üzerine damlamış bir çiğ tanesi gözyaşı kan renginde. Belki de ölümün siyah gülleri açacak artık o merdivenlerde, çürümüş bin yıllık tahta trabzanlar istifa edecek ve beyaz gelincikler serilecek merdivenlere; belki de en büyük düşüş yaşanacak bu sahnede. Yaşlı bir kadın ve avuçlarında kırılmış bin yıllık bir istiridye...

rica ederim

sende sağol