Bazen aşk hiç umulmadık biçimde vurur insanı. Gelip ta yüreğinin üzerine çöker ve artık onsuz olamazsınız. İşte Benim Aşk Pastam’da derin, acılı bir aşka ve sevgilisine hasret kalarak yaşayan bir kadın var. Sevgilisi diğer kadını ona tercih edince neredeyse dişi bir mecnuna döner. Bir zamanlar aşk yuvası olarak içinde bulunduğu evin camından kendini kucaklayan kolların diğer kadına açıldığını görür, ağlar ve kaçar…

Geride İngiltere’den başarmak için gelmiş kafeterya sahibi delikanlıyı bırakarak… O delikanlı ile yaban mersinli turta ve dondurma yediği halde. Delikanlı onun tezgâhın üzerine düşen yorgun başını, kapanan gözlerini sevgiyle seyretmesine, dudaklarına bulaşmış krema parçacıklarını öpücükle alınması rağmen…

Kızımız bu öpücükten habersiz uçar gider, Amerika’nın uçsuz bucaksız ikliminde kaybolur… Oğlancık bir çılgın, bu “aşk pastasını” arar durur… Bulamaz. Kadın her şehrinde bir başka aşk acısıyla karşılaşır. Bir başka kaybolmuşluk, yalnızlıkla karşılaşır…

Ve sonunda kararını verir…

Nefis bir aşk masalı ama bir Doğulu elinden çıktığı hemen belli oluyor. Çünkü böylesine bir tutkuyu, mistik bir tecrübe yaşar gibi sevgiyi aramayı ancak doğulular başarabilir.

Wong Kar Wai hem yazmış hem de yönetmiş. Tebrikler Çinli!

Hikâyen çok hoştu. Yenisini bekleriz.

Seyircilerime not: Bu filmi seyrederken içinizden bir ses, “Böyle bir şeyi sanki yaşamış gibiyim” diyecek. Belki yaşamışsınızdır ama daha çok çocukluğunuzda dinlediğiniz Doğu masallarının tadını hissettiğinizi ve bundan dolayı tanıdık geldiğini anlamayacaksınız. Benden hatırlatması.

BOSNALI MÜSLÜMANLARI KİM ANLATACAK, EMİR?

Batı sinemasının özel ürünlerini onurlandıran Venedik, Berlin ve Cannes Film Festivali jürileri, zaman zaman birçoğu kendi eski sömürgeleri olan Üçüncü Dünya Ülkeleri’nin (bu ifade bildiğiniz gibi az gelişmişin nazikâne söylenişidir) yönetmenlerini de ödüllendirirler…

Avrupa ülkesi olmasına rağmen kapitalizm ve komünizm arasına sıkışıp kalmış, dolayısıyla ‘Üçüncü Dünya’laşmış olan eski Yugoslavya’da doğup büyümüş ve filmler çekmiş, daha sonra kendini birdenbire ülkesinin paramparça edilmiş sefil halinde bulmuş Emir Kusturica’ya Venedik ve Cannes’da verilen ödüller, hikâyesini anlattığı Çingene’lere rağmen muhtemelen bu “tenezzül” ödüllerinden değildi. Çünkü Kusturica, itibarlı ödüllerinden sonra “Doğu’da ve Batı’da çok özel bir yönetmen statüsüne yükseldi”.

Fakat nedendir bilmiyorum, Emir Kusturica’nın sinemasından hiç hazzetmeyenlerden biri oldum! Hele Bosna’da binlerce Müslüman katledilip bir o kadar Müslüman kadının ırzına geçilmiş olmasına rağmen Kusturica’nın sineması ile bu büyük zumle karşı açık cephe almaması, neredeyse tam tersine bigane kalması bardağı taşıran son damla oldu. Elbette bu benim duygusal yaklaşımım. Ama sonuçta Kusturica sineması hem estetik olarak kendini tekrarlamaya hem de etik olarak onaylanamayacak pasif bir çizgiye kaymaya başladı…

Emir Kusturica’nın son filmine (Bana Söz Ver - Promets Moi - Zavet - Promise Me This) gelince: Kuru gürültünün ilk kareden son kareye kadar susmadığı film, komedi olmaya çalışırken komikleşen haliyle gülünç ve acıklı.

Emir, başını ellerinin arasına alıp ciddi ciddi düşünmeli, yeni ve haysiyetli bir dünya tasavvur etmeli, sinemasını bu dünyanın içinde doğru bir yere oturtmalıdır.

Bosnalı mazlumların yaşadıklarını, Emir anlatmazsa kim anlatacak ki?

MİNİMALİST SİNEMA BÖYLE YAPILIR

4 Months 3 Weeks 2 Days (4 Ay 3 Hafta 2 Gün) Romanya’dan esen sert ama harika bir rüzgâr. Şaşırtıcı, etkileyici ve hatta kendinizi kaptırmanız halinde sarsıntı yaratacak kadar etkili bir hikâye… Aslında o kadar basit ve her gün binlerce örneği yaşanan bir şey ki… Buna rağmen “İşte sinemanın gücü! ” dedirtiyor.

Otilia ve Gabita, yurtta aynı odayı paylaşan iki üniversite öğrencisidir. Gabita’nın fark etmeden gebe kalmıştır. Çocuktan kurtulabilmesi için yasadışı bir kürtaj geçirmesi gerekir. Otilia ona destek olur…

Filmi, büyüten bir başka boyutu şu: Olay Komünist diktatörlerden Çavuşesku’nun iktidarının son yıllarında geçiyor…

Acı ama gerçek bir tespit: Bir zamanlar Romanya dâhil, Komünist dünyanın bir cennet olmadığını söyleyenler, hatta bireyin devlet ve ideoloji karşısında ne kadar değersiz sayıldığını ifşa edenler, “Faşist” sayılıyordu. Şimdi milleti faşistlikle suçlayanlar bu filmi alkışlıyor. Filmin bir başka güçlü yanı da bu.

Doğrudan doğruya üçüncü şahıslardaki politik ve ahlâki tepkilere sebep olmuyor. Böylece her türden, dinden, fikirden insanların kendine yakın bulduğu bir film haline geliyor. Bir de sağlam bir arkadaşlığın ne kadar büyük fedakârlık gerektirdiğini çok güzel anlatıyor. 
 
Cr1staLL...